جزئیات خبر

«پت و مت ! احداث یک پل عابر پیاده در شهر»

«پت و مت ! احداث یک پل عابر پیاده در شهر»

«پل‌ پیاده رو» یا «پل عبور عابر پیاده» از اصلی ترین روش‌های امن برای عبور افراد پیاده از موانع است که سابقه احداث آن به ابتدای قرن بیستم باز می‌گردد. از زمانی که تولید انبوه خودرو، مسئولان شهر را به فکر چاره انداخت تا میان محل عبور عابران و خودروها جدایی ایجاد کنند. هدف اصلی از احداث این گونه پل‌ها، تسهیل عبور و مرور افراد، افزایش ایمنی تردد، کاهش مشکلات ترافیکی و جلوگیری از حوادث ناگواری است که همواره عابران را تهدید می‌کند.

احداث پل عابر پیاده در شهر قزوین که شتابان به سوی توسعه‌یافتگی پیش می‌رود. امری عادی قلمداد نمی‌گردد و می‌توان گفت که تعداد آن به زحمت به انگشتان دست می‌رسد. اما همین تعداد اندک نیز نتوانسته خود را با نمونه‌های مشابه در شهرهای دیگر وفق دهد و با شیوه سنتی پله های آهنی احداث می گردد که اغلب افراد ترجیح می‌دهند خطر عبور از خیابان را به جان بخرند تا اینکه از این پله‌های آهنی طولانی بالا و پایین روند.

یکی از آخرین پروژه‌های احداث «پل عابر پیاده» در شهر قزوین، پل بلوار شهید بهشتی(میدان سابق شهیدبابایی) است که پس از تبدیل شدن میدان به بلوار و افزایش خطر تردد عابران در جبهه غربی آن احداث گردید.   

مرحله اول/ انتخاب مکان:پل عابر پیاده می‌بایست در ضلع شرق و یا غرب میدان سابق احداث می‌گردید زیرا این نقطه به عنوان یک چهارراه محل اصلی تردد عابرین از خیابان دهخدا-یخچال سابق- به دانشگاه می‌باشد. پل عابر پیاده در ضلع غرب و در مجاورت پارک بانوان-بوستان نرگس-انتخاب گردید.(تصویر شماره 1)

تصویر شماره 1-نمایی از درختان بوستان نرگس از داخل پل

مرحله دوم/ اصلاح: با احداث این پل مسئولین پی بردند که انتخاب پل در مجاورت پارکی که متعلق به بانوان است با ضوابط آن مغایرت داشته به همین دلیل قدم دوم اصلاح شرایط پل با توجه به موقعیت آن نسبت به پارک بود که برای این منظور مسیر ورودی پل و ضلع غربی که مشرف به پارک بانوان بود توسط تابلوهایی پوشانده شد.(تصویر شماره 2)

تصویر شماره 2-نصب تابلوها در ضلع غربی پل و رو به بوستان بانوان

مرحله سوم/ کنجکاوی: پوشاندن برخی از بخش‌های پلچندان موثر واقع نشد و هر بار که شهرداری به این عمل مبادرت ورزید روزهای بعد توسط برخی از همشهریان تخریب گردید. تا به امروز که مدت نسبتا طولانی از اجرای پل می‌گذرد چندین بار نگارنده شاهد آن بوده است که بخش‌های پوشانده شده مدام تخریب می‌گردد.

مرحله چهارم/بالابر: یکی دیگر از مشکلات این پلنداشتن پله برقی مانند بیشتر پل های شهر است. از آن‌جاییکه بلوار شهید بهشتی هیچ گونه امکان عبور غیر از پل ندارد و تردد عابران در آن بسیار بالاست، شهرداری تصمیم می‌گیرد برای آن یک آسانسور تعبیه کند. اما چرا آسانسور؟ چه تضمینی برای حفظ امنیت عابران در شب در فضای آسانسور وجود دارد؟ چه تضمینی برای عدم وجود نقص فنی در آینده وجود دارد؟ چه تضمینی برای حل مشکل موجود-ناتوانی افراد سالمند و ناتوان جسمی-توسط آسانسور وجود دارد و در نهایت چرا شهرداری از ابتدا برای این پل که از پرترددترین پل های عابر پیاده شهر است پله برقی تعبیه نکرد؟

تصویر شماره 3-پل عابر پیاده بلوار شهید بهشتی و آسانسور در حال نصب آن

در نهایت اینکه در شهری چون قزوین که تاریخ کهن شهرسازی آن همواره نشان دهنده درایت و دوراندیشی گذشتگان آن یوده و این موضوع همواره در تمامی محافل دانشگاهی و علمی به عنوان شهری با ارزش معماری و شهرسازی مورد تحلیل و ارزیابی قرار دارد، چرا می‌بایست مساله کوچکی همچون احداث یک پل عابر پیاده اینگونه مورد تمسخر قرار گیرد؟ آیا به جا نیست که با دیدن این موضوع ساده از دیگر برنامه‌ها و تصمیم‌های عجولانه‌ای که در این شهر کهن پیاده می‌گردد، ترسید؟!