جزئیات خبر

"خانه‌‌ی کوچک عارف قزوینی ویرانه‌ای به وسعت دل یک شاعر"

ما را نگذارند به یک خانه‌ِی ویران...

"خانه‌‌ی کوچک عارف قزوینی ویرانه‌ای به وسعت دل یک شاعر"

یکم بهمن ماه سالروز درگذشت ابوالقاسم عارف قزوینی شاعر و تصنیف ساز پرآوازه اهل قزوین است که توانست در برهه‌ای از تاریخ ایران1259-1312 خورشیدی تصنیف‌های ملی و ارزشمندی همراه با موسیقی و آواز منتشر کند. که تاثیر آن در روزهای پرآشوب جامعه آن‌روز و دعوت مردم به صبر و استقامت را می‌توان در اشعار وطن پرستانه وی مشاهده کرد. یکی از ترانه‌های ماندگار وی در آن زمان "از خون جوانان وطن لاله دمیده است" می‌باشد.

عارف سال‌های پایانی عمر خود را در شهر همدان سپری کرد و اکنون مزار وی نیز در همان شهر و در کنار مقبره دانشمند ایرانی ابوعلی سینا قرار گرفته است.

خانه این شاعر ملی هم اکنون چه وضعیتی را سپری می‌کند؟

انجمن دوستداران یادمان‌ها، به سراغ خانه‌ی این شاعر پرآوازه می‌رود. به نظر می‌آید آنچه باید با آن روبه‌رو گردد، خانه‌ای برای یک شاعر است اما آنچه باقی‌ست تنها ویرانه‌ای کوچک است.

ضلع غربی خانه که تبدیل به زباله دانی و محل آوار شده است.

با نگاهی اجمالی به وضعیت خانه، آسیب‌ها، تخریب‌ها و مقیاس کوچک آن که تنها شامل دو اتاق، یک زیرزمین، یک مطبخ و سرویس بهداشتی بوده است و اکنون تنها یک اتاق آن باقی‌ست و هیچ نشانی از خانه‌ی یک شاعر ملی در آن دیده نمی‌شود، این نکته محرز می‌گردد که عارف قزوینی سال‌هاست شاعری گمنام است.  

سازمان میراث فرهنگی قزوین در سال 1379 نقشه این خانه را تهیه و آن را در سال 1384 به شماره 12904در فهرست آثار ملی ایران ثبت می‌کند. در آن زمان به نظر می‌رسد که بنا در شرایط بهتری قرار داشته و فضاهای آن تا حدودی کامل بوده است. اما آنچه در حال حاضر وجود دارد تنها یک اتاق و یک زیرزمین است و این در حالی است که چند سال پیش شهرداری دیوار اصلی این خانه را جهت تعریض معبر تخریب کرده است اما با ممانعت مالک از عقب نشینی آن جلوگیری شده است  .

  

حال از خود باید پرسید چه عواملی سبب شده است که خانه‌ی یک شخصیت ملی بدون دغدغه از تخریب آن در چنین وضعیتی باشد؟ و چگونه است که مسئولین و صاحبنظران شهری و حتی کشوری هیچ تلاشی برای حفاظت از این میراث ارزشمند به عمل نمی‌آورند؟ و چرا سیاست‌گذاری در حوزه پاسداشت از شخصیتی ملی که زمانی نه چندان دور برای ارزش‌های جامعه مبارزه کرده است، به سمتی پیش می‌رود که گویا همچنان همه ما شریکی در افزایش رنج‌های بی پایان به آن شخصیت هستیم!!!

خانه عارف قزوینی در تملک بخش خصوصی قرار گرفته که از وارثان وی نمی‌باشند. بر همین اساس اغلب بخش خصوصی دغدغه نگهداری و حفاظت از میراث ملی را نداشته به ویژه زمانی که متولی این جریان-اداره کل میراث فرهنگی- در درجه اول و سایر ارگان‌های مرتبط-سازمان فرهنگ و ارشاد اسلامی، شهرداری-نیز تا کنون کمترین دغدغه‌ و نگرانی از بابت حراست از بنا را نداشته اند.

مساله اینجاست که در بسیاری از موارد از جمله موضوع حفاظت از خانه‌ی تاریخی عارف تلاشی‌ست برای ماندگار نگه داشتن یاد و نام شخصیتی ملی که در زمان خود برای مبارزه با استبداد و استعمار آوازه آن تا خارج از مرزهای سیاسی ایران گسترده می‌شود. در حالی که در موطن خود هیچ یادگاری به جای نمانده است و تنها مشخصه آن که همین خانه‌ی محقر و کوچک است، رو به ویرانی‌ست.

انجمن دوستداران یادمان‌های ماندگار-انجمن تخصصی حوزه میراث فرهنگی استان قزوین